Zeik niet zo over die borstvoeding!

Een aantal Facebookvrienden zullen dat vast af en toe denken, als ik weer eens een artikel deel. Die zien dat misschien langskomen en rollen dan met ogen en denken dan: "Heb je háár weer."

Troost je.

Voordat ik kinderen kreeg, dacht ik ook: wat een gezeik, zeur niet zo, val mij er niet mee lastig, rot op met dat gedoe. En als je geen kinderen hebt, is er ook geen enkele reden om zoiets te lezen of om je erin te verdiepen. Logisch, toch?

Iew, ik zie een stukje borst!
Ja, vroeger vond ik het ook "raar" dat vrouwen in het openbaar hun baby voedden, want daar "heb je toch flesjes voor" en "kan dat niet thuis" of zo. Maar euh... vrouwen hebben borsten zodat ze kinderen kunnen voeden (we zijn zoogdieren). Da's eco. ;) Hartstikke natuurlijk, goed voor het milieu, zelfs. (Geen afval, geen afwas van flesjes, geen uitstoot van CO2 bij de productie of het vervoer...) Een blote borst (of een gedeelte daarvan) is niet eng, een tepel is niet eng en een drinkende baby is ook niet eng. Zie je een vrouw die in het openbaar haar kindje voedt? Steek liever je duim op. Zo makkelijk is het niet om in onze maatschappij die keuze te maken. Mensen zien je namelijk liever op de wc gaan zitten, of in een ander hokje achteraf.
En "die mensen" die hun kind na járen (2 of 3 of 4) "nog steeds" borstvoeding geven? Tsja, da's beter dan melk van de koe (of de nieuwste rage: van de geit) want melk van de eigen moeder is perfect op het kindje afgestemd. Zou je het vervelend vinden, of raar, als zo'n kind een beker koemelk kreeg? Nee toch? Nou dan. Is het vervelend om te zien, kijk dan de andere kant uit.
Hé, zeg... hoe lang ben ik dat eigenlijk van plan? Nou, wat dacht je van: ik plan helemaal niets. Toen ik "eraan" begon (met andere woorden: toen ons hummeltje net was geboren) dacht ik: ik zie wel hoe ver ik kom, misschien lukt het wel een paar weken (!). Morgen zijn we een jaar verder en gaat het nog steeds goed. Ik zie wel hoe het loopt.

Ik zit bij de maffia!
Jottem. Zo zien sommigen het, als je borstvoeding "promoot". Want het is zo zielig voor mensen bij wie "het niet lukte" of - het meest gehoorde, en, vind ik, eigenlijk meest trieste (sorry als ik hiermee tegen je schenen schop) - voor wie "te weinig" had of "niet voedzaam genoeg". Er gaan zóveel onwetende verhalen rond over borstvoeding, er is zo absurd weinig góede kennis erover bij artsen (die weten veel meer over kunstvoeding, in de meeste gevallen - en vind je dat nou niet triest?) dat je meteen "maffioso" bent als je zegt: borstvoeding is beter dan kunstmatige poedermelk. En dan toch maar mijn walging over het CB: daar zou het beleid moeten zijn om mensen naar een lactatiekundige door te sturen, als er iets niet lekker gaat met de borstvoeding, of nog beter: er zou een lactatiekundige moeten werken. Zo. Heb ik dat gezegd.

Ik heb makkelijk praten
Toegegeven. Ik werk niet (dus ik kan fulltime moeder zijn, zonder dat ik hoef te kolven borstvoeding geven, etc). Dat is wel nét even wat eenvoudiger dan borstvoeding geven als je werkt. Zeker in Nederland. Als borstvoedende moeder heb je 9 maanden kolfrecht en daarna heb je nog steeds het recht om te kolven, zo lang je dat dan maar in je eigen tijd doet. De rokers onder de werkenden kosten veel meer tijd dan de kolvende moeders. Het lijkt mij niet makkelijk, werk combineren met borstvoeding. Ik snap ook niet hoe Doutzen Kroes (het bekendste voorbeeld momenteel) dat volhoudt. Dus tot op zekere hoogte heb ik makkelijk praten. Wil niet zeggen dat het voor mij makkelijk is geweest. Sowieso, de eerste 3 maanden duurde drinken lang, ging het moeizaam, heb je regeldagen (lees: uren achtereen een kind op schoot dat met tussenpozen blijft drinken - ik loste dat op door gewoon mezelf voor de tv te installeren) en heb je stuwing, is het nog wennen, etc. Na een maand of 6 begon ik pas het gevoel te krijgen dat ik "het" echt "doorhad" en nu, na een jaar, begrijp ik niet meer hoe mensen kunstvoeding makkelijker kunnen vinden (zo lang je niet hoeft te werken).

"Ik heb er geen last van hoor!"
O, ja. Dat hoor je vaak, het aloude "ik ben er ook groot mee geworden"-argument. Hé, ik zeg niet dat kunstvoeding (van koe of geit en over een paar jaar? wie weet, misschien komen dan de lama's wel, of de kamelen, of gaan ze paardenmelk verwerken tot babyvoeding...) slecht is. Ik zeg dat borstvoeding béter is. Logisch ook, want melk van een koe is gemaakt voor een kalf en melk van een mens is gemaakt voor een mens. Dat je ook op kunstvoeding groot kunt worden, weten we allemaal. Maar - newsflash! - je kunt ook groot worden op borstvoeding. En dat heeft wel een paar mogelijke (zie je dat woordje "mogelijke") voordelen.

Het wordt veroordeeld als je kunstvoeding geeft
Niet door mij. Dat ik zeg dat borstvoeding beter is, wil niet zeggen dat ik het afkeur als je kunstvoeding geeft (of hebt gegeven). Wel zou er betere voorlichting moeten zijn voor borstvoeding, want de voorlichting in de boekjes die je gratis krijgt klopt van geen kanten en de artsen bij bijv. het CB weten vaak niet eens waar ze het over hebben (tenzij je het geluk hebt een arts te treffen die zelf borstvoeding heeft gegeven).
Je bent geen slechte moeder als je kunstvoeding geeft. En ik vind het al helemaal triest dat ik dat nu in deze blog moet zetten.
Maar ja: begin over borstvoeding, en er wordt over je gestruikeld, want eigenlijk word je dan al gezien als "zo'n maffioso" die met een vingertje wijst naar moeders die kunstvoeding geven. Je mag het eigenlijk niet zeggen, want er zijn ook moeders bij wie het niet lukte, en moeders die ... juist, daar komt dat rijtje weer dat ik net ook al opnoemde. Om de een of andere reden schieten mensen in de verdediging als je over borstvoeding begint. Sterker nog: eigenlijk moet ik me nu schuldig voelen over de schuldgevoelens die andere moeders hebben omdat ze voor flesvoeding kozen. Say what? Jep. Als je borstvoeding geeft, en dat lukt ook nog, en je zegt dan: "borstvoeding is goed en zou normaal moeten zijn"... oef. Nou, zet je maar schrap, dan. Want (daar is-ie weer!) "je hebt makkelijk praten". Nee, zo makkelijk is het denk ik voor geen enkele moeder, want alle moeders zitten wel eens jankend op de bank. Maar weet je wat ik wel had? Een hele lieve man, onder andere. Geen zorgen aan m'n kop anders dan die van m'n kindje en mezelf (geen stress). Google. De website borstvoeding.com voor een hele hoop vragen waar ik toch wel mee zat. En later, een arts bij het CB die het wél begreep en die heel anders reageerde op bepaalde zaken. De laatste maanden heb ik het niet zo moeilijk, nee, omdat ik nu snap hoe een en ander werkt. Maar het is nogal makkelijk om tegen een moeder bij wie "het" "goed gaat" te zeggen dat die makkelijk praten heeft. Dat is namelijk niet altijd waar. Het is best wel vervelend als je dat onder je neus geduwd krijgt als "argument", terwijl je er geen interesse in hebt om mensen uit de doeken te doen waarom je het helemaal niet zo "makkelijk" hebt gehad als sommigen schijnen te denken. Dus nee, veroordelen en "makkelijk praten" vind ik een no-go. Niet als het gaat om kunstvoeding en niet als het gaat om borstvoeding. Juist omdat ik weet hoe moeilijk het kan zijn om borstvoeding te geven (al helemaal als je er weinig over weet) juist daarom zou ik willen dat informatie makkelijker te krijgen is, dat er meer voorlichting is die je niet zelf hoeft te betalen, dat het normaler wordt om zelfs in het openbaar te voeden, etc. Schaamte voor borstvoeding en schaamte voor flesvoeding vind ik sowieso fout. Veroordelen ook, allebei de kanten uit: dat is niet alleen fout, dat is triest. Voor sommige mensen is flesvoeding of borstvoeding een keuze, voor andere mensen is dat niet het geval. Voor beide zou de steun net zo goed moeten zijn.

En waar komt dit nou weer allemaal vandaan? Nou, van deze blog: Dilemma

En dan nog even dit: ik heb geen aandelen in het product "borstvoeding". ;)

Van die dingen die ik niet had verwacht...

... toen ik een jaar geleden met m'n dikke buik hoogzwanger zat te wezen:

- dat ik na een jaar nog volop borstvoeding zou geven: ik begon eraan met het idee "ik zie wel hoe ver ik kom"

- dat een baby kan grommen (zoek op youtube eens voor de grap grommende baby's op, hilarisch)

- dat een baby haar op de oren kan hebben (wat? ja! maar dat gaat er heel snel weer af hoor ;) is alleen in het begin)

- dat ik tussen de weeën door in slaap zou vallen

- dat tandjes en borstvoeding prima samengaan, op een enkel incident na

- dat we met die kleine werden doorgestuurd naar het ziekenhuis omdat mevrouw weigert zich aan de grafiekjes te conformeren (klein hoofdje) (tijdens de zwangerschap óók al voor naar het ziekenhuis geweest)

- dat er zulke borstvoedingsondermijnende adviezen worden gegeven door sommige artsen, terwijl andere artsen vol lof zijn; hoe dan ook, iets wat normaal zou moeten zijn, wordt als vreemd gezien, en dat vind ik dan weer jammer

- dat een baby idioot lang blij kan zijn met een doekje/slabbetje/theedoek om mee te spelen, alle speciale babyspeeltjes ten spijt

- dat zo'n kind gerust eerst melk drinkt, daarna een boterham eet, daarna een banaan naar binnen werkt

- dat zo'n kind op een andere dag na de melk dan weer amper een halve boterham eet (verschilt van dag tot dag)

- dat er zoveel TROEP in "babyvoeding" zit - je kunt zo'n kind beter vers eten geven, da's simpeler en gezonder

- dat de reclames die je blijft krijgen doordat je ooit een blije doos hebt aangevraagd, maar zouden blijven komen... en blijven komen... en nog meer reclame... 

- dat een trappelzak bij je kinderwagen zo fijn is

- dat een kind op borstvoeding prima vanaf een paar maanden kan doorslapen (heerlijk!)

- dat de "voedingsadviezen" van het consternatiebureau duidelijk gericht zijn op het voorkomen van te dikke kinderen en anders zijn dan de adviezen van kinderdiëtist Stefan Kleintjes (die ik een stuk logischer en natuurlijker vind)

- dat het consternatiebureau de juiste benaming is ;) (met dank aan onze huisarts!)

- dat sommige vrouwen tot wel een jaar niet aan Always of OB of Libresse hoeven te denken dankzij borstvoeding, terwijl anderen na een paar weken alweer de pineut zijn

- dat die kleine zo'n charmeur zou zijn

- dat een baby met 11 maanden kan begrijpen wat "klappen" betekent (applaus!)

- dat een baby na een jaar nog steeds haar tenen in haar neus kan stoppen (lenig!)

- dat rompertjes naar beneden toe uitgedaan kunnen worden in geval van hevige spuitpoep (waar ik pas achter kwam toen die tijd al voorbij was, maar we hebben zo'n chaos ook maar 2 of 3 keer gehad, dus zo erg is dat niet)

- dat de "tiger in the tree" kan helpen bij krampjes

- dat een baby graag naar Max Geheugentrainer kan kijken (echt waar!)

en tot slot:

- dat het eerste jaar er nu bijna op zit en dat ik het (cliché!) heerlijk vind om lekker thuis te zijn en fulltime moeder :D

The Horror...

Je hoort ze niet. Je ziet ze niet. Je weet niet echt dat ze er zijn.

Maar ergens in je achterhoofd zegt dat vervelende stemmetje toch: "Pindakaas en ketjap manis."

Achter de plint, onder het aanrecht. Daar waar nooit iemand kijkt. Daar waar nooit iemand komt. Daar waar je nooit iets hoort en nooit iets ziet.

Daar zet je die klem neer. Met pindakaas en een scheutje ketjap manis.

En een dag later?

Het stemmetje had gelijk.

Muis in de klem.

Niet te geloven.

Gedichtje!

Dromen

gesloten oogjes

glimlach op kleine lippen

handjes op mijn huid

moegestreden na

ontdekkingstocht zonder eind

alles wil je zien

maanlicht schittert als

je veilig tegen mij aan

morgendroom ontdekt

Hardleers

Visite!

Kijk, dat is altijd leuk. Dat is gezellig, om er maar eens een oer-Hollandse term bij te gooien. En dat is het ook. Leuk, gezellig, lekker kletsen met koffie of thee en natuurlijk de koekjestrommel op tafel.

Maar... ook de reden dat je eigenlijk altijd je huishouden op orde moet hebben, natuurlijk.

Je kent dat wel. Heb je net die stapel vouw- en strijkgoed op de eettafel gegooid, staat de Maxi Cosi nog middenin de woonkamer, liggen de lege verpakkingen nog op tafel, op de bank het half uitgezochte stapeltje papier met folders en woordenboeken ertussen, afstandsbedieningen en controllers en batterijen overal en nergens, babyspeelgoed verspreid door de ruimte, het aanrecht vol omdat je niet meer wist of de vaatwasser nu schoon of vies was (als je voorspoelt is het verschil soms moeilijk te zien) en een wasmand middenin de keuken omdat je net een was buiten had gehangen - en dan komt er onverwachts visite.

Dat zeg ik.

Je kent dat wel.

In je hoofd is dat dan ongeveer dit:

Terwijl het in werkelijkheid best meevalt. Maar toch. Dat gevoel van "shit!" en "hoe doen die mensen dat toch die altijd alles keurig netjes schoon en opgeruimd hebben!".

Nou, het kan altijd erger. Je kunt bijvoorbeeld een geit los in je woonkamer laten rondlopen. En aan die logica valt niet te tornen!

Ik ga eens even opruimen, geloof ik... 

Last

Kort verhaal, geschreven naar aanleiding van de derde opdracht van de Schrijftalent Challenge van Jolanda Pikkaart.

Last

‘Idioot!’ Irma grist de kaasschaaf uit zijn handen. ‘Kun je dan helemaal niks!’

Johan slaat zijn blik neer. Hij schuift zijn bord naar haar toe. ‘Sorry.’

‘Je bent erger dan een kleuter, pa!’ Met korte, ferme halen schaaft ze plakken kaas. De oranje randjes laat ze zitten. Ze kwakt de kaas op zijn boterham. ‘Als je zo doorgaat, ga je naar het tehuis.’

‘Sorry,’ zegt Johan nog eens, heel zacht. Zijn handen trillen als hij zijn brood snijdt. Tot drie keer toe schuift zijn mes weg vanonder zijn onwillige vingers.

‘Schiet op. Ik moet zo weg.’

‘Ik ruim wel af,’ zegt hij.

‘Dat kun je niet. Dan laat je weer een bord vallen.’ Irma vraagt niet of hij meer wil eten dan die ene boterham. Ze haalt alles van tafel, behalve zijn bord en zijn kom lauw geworden thee.

‘Irma…’ Hij steekt een hand naar haar uit en kijkt in de donkere ogen van zijn dochter. Ze blijft naast de tafel staan. Vroeger had hij vaak gedacht dat ze zo op haar moeder leek. Een vergelijking die hij niet meer wil maken. Haar moeder was altijd zachtaardig gebleven. Als hij Irma aankijkt, is het alsof hij naar een kwade geest kijkt.

‘Wat?’

‘Ik vind het niet erg. Om naar het bejaardenhuis te gaan.’

‘Doe even normaal.’ Ze trekt zich los. Enkele minuten later is ze verdwenen.

Johan blijft stil zitten. Hij kijkt naar zijn boterham met kaas, half opgegeten. Tijdens het snijden is de kaas van de helft van de stukjes gevallen. Als hij zijn thee wil pakken, weigeren zijn vingers opnieuw dienst. Hij tikt tegen het oortje aan en stoot zo de kom omver. Lauwe thee stroomt over de tafel, over zijn bord, verder, over de rand, op zijn broek. Als hij de vlek ziet die zich in zijn kruis vormt, flitst een schrikbeeld door zijn gedachten: hoe hij in zijn eigen huis zal zitten, over een paar jaar, in zijn eigen vieze broek, omdat Irma dan nog maar één keer per dag kan komen. Het zal hem nu een hoop tijd kosten om een schone broek aan te trekken, maar het gaat nog. En hij kan nog zelf naar de wc. Maar hoe zal dat over een maand zijn?

Is dit hoe hij eindigt?

‘Nee,’ zegt hij hardop. Hij staat op en schuifelt door de kamer. In de hoek staat zijn computer. Met twee kromme vingers typt hij de zoekopdracht in. Hij mag dan oud en versleten zijn, met zijn hersenen is niets mis. Nog niet, denkt hij grimmig.

Misschien, als hij in een bejaardenhuis woont, misschien kan hij dan weer van zijn dochter gaan houden.

Misschien.

Koekje erbij?

Google is watching you. We weten het allemaal. Maar hoe ver de koekjeswaakhond gaat met het in de gaten houden van je surfgedrag op de digitale golven van de wereldwijde zee, blijkt pas als je...

Euhm.

Eigenlijk blijkt dat iedere dag wel, om eerlijk te zijn.

Neem nou onze laatste zoektocht. Het is heel huishoudelijk en suffig: ik had namelijk een nieuwe droogmolen nodig. Hoe graag ik ook de oude had behouden (die is nog van mijn opa geweest) ik kon de was er zowat zonder knijpers aan ophangen, want de lijn plakte. En dat was met geen sopje te verhelpen. (Ik hoor je denken: span dan een nieuwe lijn - maar heb je dat wel eens gedaan? Gekkenwerk, en na twee jaar kun je weer opnieuw beginnen.) Afijn. Ik het wereldwijdeweb op. Want waar koop je een droogmolen? Bij bol, natuurlijk! Waar anders? Blokker of zo? Ja, kan ook, maar het kwam eigenlijk wel goed uit. Na een korte zoektocht (lees: Google, droogmolen Brabantia) bleek ook nog eens dat bol met dit type droogmolen de goedkoopste was. En gratis thuisbezorgd. Daar ga ik niet met de kinderwagen voor naar het dorp lopen. (Trouwens, ik zag dat al op de terugweg: droogmolen op de schouder en kinderwagen aan de hand of zo? Nee, dank je.)

Wat heeft dat met de koekjestrommel van Google te maken? Heel eenvoudig. Ik kwam spontaan overal droogmolens tegen op internet! Naast mijn Facebook-nieuwsoverzicht, op nieuwspagina's, eigenlijk overal waar ik mijn surfplank in de golven gooide, werd ik achtervolgd door droogmolens. Je zou er paranoïde van worden, zeg! Een droogmolen-complot! Ik heb genoeg aan 1 nieuwe, dank je, Google & co(okie).

En zo gaat dat steeds.

Zoek je een leuke jurk, word je gek van de jurken die overal opduiken. Zoek je een stofzuiger, slaat je eigen pc je met de huishoudelijke apparatuur om de oren.

Maar stiekem...

Stiekem vind ik het wel grappig. Die spontane droogmolen-invasie. Hier eentje om het af te leren. (Nee, dat is niet mijn tuin, noch mijn droogmolen of schone was.)