Insomnia

4u30: Ik kijk op de wekker, trek mijn wenkbrauwen op en draai me om. Vanzelfsprekend ben ik klaarwakker.

4u45: In ieder geval fluiten de vogels vrolijk. Door een kier in de gordijnen schijnt geel licht - ik leef wel in het Westland, dus ook midden in de nacht is het bij ons "licht". Ergens rond vijf uur val ik weer in slaap.

5u30: Wederom wakker. Het vogelconcert is inmiddels afgelopen. Vrij snel slaap ik weer...

6u45: ... om vervolgens een uurtje later weer wakker te worden. Ik doezel nog wat. Het wordt kwart over zeven met dat gedoezel.

7u30: Ik geef het op. Ik ga mijn bed uit en spring onder de douche. De gedachte aan Kings "Insomnia" dwaalt natuurlijk wel even door mijn hoofd - maar zolang ik geen aura's ga zien, ben ik veilig. Toch?

Over de helft!

Danny is inmiddels over de helft van mijn schrijfsel. De tekst ziet blauw - nou ja, dat zag 'ie al, want het is in het blauw geprint omdat de zwarte inkt op was - van de verbeteringen. En ik zag zelf net tijdens het bladeren nog dat één van de karakters spontaan een paar rangen was gestegen, dus dat soort dingen moet er ook nog uitgehaald worden.

Maar - jeetje, halverwege! En ondertussen heb ik nog veel meer ideeën... maar eerst examen, want eerder ga ik niet aan nog een boek beginnen. Dat is VEEL te verslavend. Bovendien werken die ideeën beter als ze eerst even hebben liggen borrelen in die hersenpan van me... en moet je er wel mee verder gaan als je niet eens weet of je deeltje 1 kan slijten...

Toch... Het begint op te schieten zo...

De Schrijver en de Ideale Lezer

In mijn geval is Danny mijn Ideale Lezer. Degene die als eerste het geheel te zien krijgt. Hij gaat er met een pen bij zitten en kijkt niet alleen naar het verhaal, maar ook naar hoe het verteld wordt. Volgens mij ben ik heel gelukkig. Volgens mij heb ik heel veel mazzel.
Ik denk dat er schrijvers zijn die een gebrek hebben: een gebrek aan zo'n lezer.
Nee, ik heb nog geen enkel boek gepubliceerd - maar ik heb ook nog geen enkel boek naar een uitgeverij gestuurd. De eerste ligt nu pas klaar (niet om te versturen, maar om de laatste puntjes op de i te zetten en om "gekeurd" te worden door mijn Ideale Lezer).

Ondanks mijn gebrek aan publicaties meen ik wel iets te kunnen zeggen over "schrijven". En dat meen ik te kunnen doen, omdat ik ook veel lees. Als je veel leest gaan er dingen opvallen. En als je studeert voor Vertaler ga je op taalgebruik letten. Als je veel leest, veel met taal bezig bent én zelf ook schrijft - dan is het hek van de dam...
Ik kon me niet voorstellen dat een boek gepubliceerd werd als er taalfouten in staan. Vroeger kon ik me dat niet voorstellen, tegenwoordig zit ik slechts hoofdschuddend naar zo'n kromme zin te kijken. Zo'n zin met een taalfout erin. Het kan me niet schelen dat er taalfouten in een verhaal staan - maar wel als dat in een boek gebeurt! Dat hoort toch gewoon GOED te zijn?

Vooruit, laten we de taalfouten voor wat ze zijn. Dan kom ik terecht bij een overmatig gebruik van de lijdende vorm. Hoe komt een schrijver erbij dat hij (of zij) daar de lezer een plezier mee doet? Mijn hemel, wat leest dát irritant! Je kunt ook gewoon een verleden tijd gebruiken, dus doe dat dan gewoon!
Mijn Ideale Lezer behoedt me voor dat soort "missers". Of het helpt - geen idee. Misschien heb ik over een tijd wel tig afwijzingsbrieven/mailtjes liggen van uitgeverijen. Nou, dat is dan jammer. Ik had er lol in, denk ik dan.

Ondertussen heb je ook nog dat andere punt: schrijvers die op hun lezers vloeken. Je kunt niet zeggen: 'ze begrijpen mijn verhaal niet'. Als er lezers zijn die je verhaal niet begrijpen heb je de plank misgeslagen. Of je moet een ander publiek aanspreken, of je moet je verhaal aanpassen zodat het wél begrijpelijk wordt. Immers: die lezers moet je zover krijgen dat ze je verhaal kópen. Vloek niet op ze. Bedank ze, omdat ze je ervoor behoeden om die stommiteit nog een keer te begaan. Natuurlijk, er zullen altijd mensen zijn die je verhaal niet boeiend vinden, maar is het niet juist de kunst om dat aantal zo klein mogelijk te houden? Je bent geen God, je bent een nederig figuurtje dat met zijn vingers in de aanslag voor een laptop zit, hopeloos verloren in de wereld van je eigen fantasie.
Meer niet.

Punt uit.

Daar gaat geen 10% meer vanaf volgens mij. Ik heb al zoveel zitten schrappen en bijwerken... heb nu 78.000 woorden ongeveer, wat genoeg zou zijn om het in te sturen naar Dromen & Demonen. Het is een heel ander boek geworden als de oorspronkelijke eerste versie.

D&D -- Doe ik dat ook? Een schrijfwedstrijd?

Ik weet het niet. Eerst zelf maar eens het geheel goed, aandachtig doorlezen. Dat heb ik de laatste dagen ook al gedaan. Dat ga ik nog een keer doen. Kleine foutjes (puntjes, komma's, rare zinnen etc.) moeten er nog uitgehaald worden, maar nu zou het wel moeten kloppen.

Mijn puzzel ligt op tafel. De stukjes zitten in elkaar. Is het mooi geworden? Dat kan ik nu niet zeggen. Dan moet ik even een paar meter achteruit, zodat ik het grote geheel kan zien. Momenteel staar ik nog naar de afzonderlijke stukjes.

Versies stapelen zich op...

Als ik grondig herschrijf, sla ik dat document altijd op als een nieuwe versie. Zo kan ik later nog een klein beetje terugvinden hoe het 'ontstond' -- en het is ook handig als ik hele stukken wil schrappen, voor als ik later toch nog besluit dat sommige delen wel bruikbaar zijn.

De verschillende versies van hoe-het-ook-gaat-heten (de titel gaat volgens mij nog aangepast worden, maar misschien ook niet) beginnen zich nu op te stapelen. En hoewel ik aanvankelijk dacht: wow, dat wordt een hoop werk, blijkt het nu mee te vallen.

Ik heb alleen werkelijk geen flauw benul hoeveel ik straks overhoud, want een groot deel kan er toch echt uit... maar ik zit ook stukken tussen te voegen, wat de inschatting nog moeilijker maakt. Nou ja: ik zie het vanzelf. Het lijkt in ieder geval sneller te gaan dan ik aanvankelijk had verwacht, maar schijn bedriegt nog wel eens...

Ik kan het niet laten...

... en dan volg ik De Regels van sai King ook nog eens niet helemaal op. Ik zit stukken tekst toe te voegen in mijn eerste boek. Terecht, denk ik, want het was vrij eenzijdig - er zit nu meer afwisseling in en ik hou wel van onheilspellende zinnetjes waarvan je pas echt snapt waar ze op slaan als je een heel stuk verder bent in het verhaal. Tot nu toe is het ook nog niet het grote hak- en zaagwerk; daar ben ik nog niet aan toe (het eerste deel valt wel mee, hier hoef ik nog geen hoofdpersonen te wissen zoals verderop wel het geval gaat zijn). Tot nu toe is het vooral toevoegen en kleine stukjes verbeteren of schrappen.
Tot nu toe ga ik lekker.

Maar ja, het is natuurlijk geen huiswerk maken he.

En dus gaat m'n Word-document zonder spellingcontrole (daar is het te groot voor, dat kan die arme Word al lang niet meer aan) weer dicht. En ga ik nu weer verder met waar ik mee verder MOET: Engels.

Stelopdracht LOI

Leuke huiswerkopdracht -- een verhaal schrijven!

Dit is een stelopdracht naar aanleiding van een fragment dat eveneens afkomstig is uit "The Human Element" van W. Somerset Maugham.
Carruthers is op bezoek bij Lady Betty Welldon-Burns, een vriendin die op Rhodos woont. Hij is al jaren verliefd op haar en vraagt haar bij elke gelegenheid ten huwelijk. Hij wordt echter steevast afgewezen. Tijdens zijn bezoek probeert hij bij haar heimwee naar Engeland op te wekken, met als doel haar als zijn vrouw daar weer mee naar terug te brengen.

[Carruthers] could not sleep. It was hot under his mosquito-net. He turned and tossed. Presently he thought he would go down to the little beach at the foot of the hill and bathe. It was not more than three minutes' walk. He put on his espadrilles and took a towel. The moon was full and he saw it shining on the sea through the olive-trees. But he was not alone to have thought that this radiant night would be lovely to bathe in, for just before he came out on to the beach sounds reached his ears. He muttered a little damn of vexation, some of Betty's servants were bathing, and he could not very well disturb them. The olive-trees came almost to the water's edge and undecided he stood in their shelter. He heard a voice that gave him a sudden start.
"Where's my towel?"
English. A woman waded out of the water and stood for a moment at its edge. From the darkness a man came forward with nothing but a towel round his loins. The woman was Betty.

(Mijn toevoeging/einde van het verhaal:)

Indecisive, Carruthers lingered in the shelter of the trees. He could hardly walk towards her – with her being naked and him practically in that same position, that would be embarrassing to both of them.

Then, just as he wanted to turn around and walk back to his searing hot room, he recognised the man with the towel. He formed an inwardly swear with his lips, without making any noise, and his eyes narrowed as he watched the chauffeur handing over his towel to Betty.

This could not be happening.

He didn’t want to watch them, but still – he couldn’t take his eyes off them either. He could not believe what he was seeing; Betty, Lady Betty, was kissing her chauffeur.

At least now he had an explanation for the chauffeur’s impudence, he thought, getting angrier every second.

Clearly, Betty wouldn’t want to marry him as long as she was in love with one of her servants. The lack of a good reason to turn his proposals down suddenly made perfectly good sense. Being Lady Betty, she couldn’t tell him about her secret love affair.

His rage, which had come very fast, suddenly left him when he heard the happy, confident and relaxed laughter of the couple. His anger was replaced by frustration, which, a few seconds later, changed into disappointment and regret. He was disappointed with himself, for not noticing the feelings Betty and the chauffeur had for each other. He regretted his own actions; should he have tried harder to conquer Betty’s heart?

Carruthers left the trees. He walked back to his room, heartbroken, humiliated, but with an answer. Finally, he had gotten an answer to his question of why she always refused his proposals. The next day he would return to England, never to ask for Lady Betty’s hand again. He had seen the love in her eyes, he had heard the happiness in her laugh. She would never love him the way she loved the man who had become so much more than just her servant.