Van die dingen die ik niet had verwacht...

... toen ik een jaar geleden met m'n dikke buik hoogzwanger zat te wezen:

- dat ik na een jaar nog volop borstvoeding zou geven: ik begon eraan met het idee "ik zie wel hoe ver ik kom"

- dat een baby kan grommen (zoek op youtube eens voor de grap grommende baby's op, hilarisch)

- dat een baby haar op de oren kan hebben (wat? ja! maar dat gaat er heel snel weer af hoor ;) is alleen in het begin)

- dat ik tussen de weeën door in slaap zou vallen

- dat tandjes en borstvoeding prima samengaan, op een enkel incident na

- dat we met die kleine werden doorgestuurd naar het ziekenhuis omdat mevrouw weigert zich aan de grafiekjes te conformeren (klein hoofdje) (tijdens de zwangerschap óók al voor naar het ziekenhuis geweest)

- dat er zulke borstvoedingsondermijnende adviezen worden gegeven door sommige artsen, terwijl andere artsen vol lof zijn; hoe dan ook, iets wat normaal zou moeten zijn, wordt als vreemd gezien, en dat vind ik dan weer jammer

- dat een baby idioot lang blij kan zijn met een doekje/slabbetje/theedoek om mee te spelen, alle speciale babyspeeltjes ten spijt

- dat zo'n kind gerust eerst melk drinkt, daarna een boterham eet, daarna een banaan naar binnen werkt

- dat zo'n kind op een andere dag na de melk dan weer amper een halve boterham eet (verschilt van dag tot dag)

- dat er zoveel TROEP in "babyvoeding" zit - je kunt zo'n kind beter vers eten geven, da's simpeler en gezonder

- dat de reclames die je blijft krijgen doordat je ooit een blije doos hebt aangevraagd, maar zouden blijven komen... en blijven komen... en nog meer reclame... 

- dat een trappelzak bij je kinderwagen zo fijn is

- dat een kind op borstvoeding prima vanaf een paar maanden kan doorslapen (heerlijk!)

- dat de "voedingsadviezen" van het consternatiebureau duidelijk gericht zijn op het voorkomen van te dikke kinderen en anders zijn dan de adviezen van kinderdiëtist Stefan Kleintjes (die ik een stuk logischer en natuurlijker vind)

- dat het consternatiebureau de juiste benaming is ;) (met dank aan onze huisarts!)

- dat sommige vrouwen tot wel een jaar niet aan Always of OB of Libresse hoeven te denken dankzij borstvoeding, terwijl anderen na een paar weken alweer de pineut zijn

- dat die kleine zo'n charmeur zou zijn

- dat een baby met 11 maanden kan begrijpen wat "klappen" betekent (applaus!)

- dat een baby na een jaar nog steeds haar tenen in haar neus kan stoppen (lenig!)

- dat rompertjes naar beneden toe uitgedaan kunnen worden in geval van hevige spuitpoep (waar ik pas achter kwam toen die tijd al voorbij was, maar we hebben zo'n chaos ook maar 2 of 3 keer gehad, dus zo erg is dat niet)

- dat de "tiger in the tree" kan helpen bij krampjes

- dat een baby graag naar Max Geheugentrainer kan kijken (echt waar!)

en tot slot:

- dat het eerste jaar er nu bijna op zit en dat ik het (cliché!) heerlijk vind om lekker thuis te zijn en fulltime moeder :D

The Horror...

Je hoort ze niet. Je ziet ze niet. Je weet niet echt dat ze er zijn.

Maar ergens in je achterhoofd zegt dat vervelende stemmetje toch: "Pindakaas en ketjap manis."

Achter de plint, onder het aanrecht. Daar waar nooit iemand kijkt. Daar waar nooit iemand komt. Daar waar je nooit iets hoort en nooit iets ziet.

Daar zet je die klem neer. Met pindakaas en een scheutje ketjap manis.

En een dag later?

Het stemmetje had gelijk.

Muis in de klem.

Niet te geloven.

Gedichtje!

Dromen

gesloten oogjes

glimlach op kleine lippen

handjes op mijn huid

moegestreden na

ontdekkingstocht zonder eind

alles wil je zien

maanlicht schittert als

je veilig tegen mij aan

morgendroom ontdekt

Hardleers

Visite!

Kijk, dat is altijd leuk. Dat is gezellig, om er maar eens een oer-Hollandse term bij te gooien. En dat is het ook. Leuk, gezellig, lekker kletsen met koffie of thee en natuurlijk de koekjestrommel op tafel.

Maar... ook de reden dat je eigenlijk altijd je huishouden op orde moet hebben, natuurlijk.

Je kent dat wel. Heb je net die stapel vouw- en strijkgoed op de eettafel gegooid, staat de Maxi Cosi nog middenin de woonkamer, liggen de lege verpakkingen nog op tafel, op de bank het half uitgezochte stapeltje papier met folders en woordenboeken ertussen, afstandsbedieningen en controllers en batterijen overal en nergens, babyspeelgoed verspreid door de ruimte, het aanrecht vol omdat je niet meer wist of de vaatwasser nu schoon of vies was (als je voorspoelt is het verschil soms moeilijk te zien) en een wasmand middenin de keuken omdat je net een was buiten had gehangen - en dan komt er onverwachts visite.

Dat zeg ik.

Je kent dat wel.

In je hoofd is dat dan ongeveer dit:

Terwijl het in werkelijkheid best meevalt. Maar toch. Dat gevoel van "shit!" en "hoe doen die mensen dat toch die altijd alles keurig netjes schoon en opgeruimd hebben!".

Nou, het kan altijd erger. Je kunt bijvoorbeeld een geit los in je woonkamer laten rondlopen. En aan die logica valt niet te tornen!

Ik ga eens even opruimen, geloof ik... 

Last

Kort verhaal, geschreven naar aanleiding van de derde opdracht van de Schrijftalent Challenge van Jolanda Pikkaart.

Last

‘Idioot!’ Irma grist de kaasschaaf uit zijn handen. ‘Kun je dan helemaal niks!’

Johan slaat zijn blik neer. Hij schuift zijn bord naar haar toe. ‘Sorry.’

‘Je bent erger dan een kleuter, pa!’ Met korte, ferme halen schaaft ze plakken kaas. De oranje randjes laat ze zitten. Ze kwakt de kaas op zijn boterham. ‘Als je zo doorgaat, ga je naar het tehuis.’

‘Sorry,’ zegt Johan nog eens, heel zacht. Zijn handen trillen als hij zijn brood snijdt. Tot drie keer toe schuift zijn mes weg vanonder zijn onwillige vingers.

‘Schiet op. Ik moet zo weg.’

‘Ik ruim wel af,’ zegt hij.

‘Dat kun je niet. Dan laat je weer een bord vallen.’ Irma vraagt niet of hij meer wil eten dan die ene boterham. Ze haalt alles van tafel, behalve zijn bord en zijn kom lauw geworden thee.

‘Irma…’ Hij steekt een hand naar haar uit en kijkt in de donkere ogen van zijn dochter. Ze blijft naast de tafel staan. Vroeger had hij vaak gedacht dat ze zo op haar moeder leek. Een vergelijking die hij niet meer wil maken. Haar moeder was altijd zachtaardig gebleven. Als hij Irma aankijkt, is het alsof hij naar een kwade geest kijkt.

‘Wat?’

‘Ik vind het niet erg. Om naar het bejaardenhuis te gaan.’

‘Doe even normaal.’ Ze trekt zich los. Enkele minuten later is ze verdwenen.

Johan blijft stil zitten. Hij kijkt naar zijn boterham met kaas, half opgegeten. Tijdens het snijden is de kaas van de helft van de stukjes gevallen. Als hij zijn thee wil pakken, weigeren zijn vingers opnieuw dienst. Hij tikt tegen het oortje aan en stoot zo de kom omver. Lauwe thee stroomt over de tafel, over zijn bord, verder, over de rand, op zijn broek. Als hij de vlek ziet die zich in zijn kruis vormt, flitst een schrikbeeld door zijn gedachten: hoe hij in zijn eigen huis zal zitten, over een paar jaar, in zijn eigen vieze broek, omdat Irma dan nog maar één keer per dag kan komen. Het zal hem nu een hoop tijd kosten om een schone broek aan te trekken, maar het gaat nog. En hij kan nog zelf naar de wc. Maar hoe zal dat over een maand zijn?

Is dit hoe hij eindigt?

‘Nee,’ zegt hij hardop. Hij staat op en schuifelt door de kamer. In de hoek staat zijn computer. Met twee kromme vingers typt hij de zoekopdracht in. Hij mag dan oud en versleten zijn, met zijn hersenen is niets mis. Nog niet, denkt hij grimmig.

Misschien, als hij in een bejaardenhuis woont, misschien kan hij dan weer van zijn dochter gaan houden.

Misschien.

Koekje erbij?

Google is watching you. We weten het allemaal. Maar hoe ver de koekjeswaakhond gaat met het in de gaten houden van je surfgedrag op de digitale golven van de wereldwijde zee, blijkt pas als je...

Euhm.

Eigenlijk blijkt dat iedere dag wel, om eerlijk te zijn.

Neem nou onze laatste zoektocht. Het is heel huishoudelijk en suffig: ik had namelijk een nieuwe droogmolen nodig. Hoe graag ik ook de oude had behouden (die is nog van mijn opa geweest) ik kon de was er zowat zonder knijpers aan ophangen, want de lijn plakte. En dat was met geen sopje te verhelpen. (Ik hoor je denken: span dan een nieuwe lijn - maar heb je dat wel eens gedaan? Gekkenwerk, en na twee jaar kun je weer opnieuw beginnen.) Afijn. Ik het wereldwijdeweb op. Want waar koop je een droogmolen? Bij bol, natuurlijk! Waar anders? Blokker of zo? Ja, kan ook, maar het kwam eigenlijk wel goed uit. Na een korte zoektocht (lees: Google, droogmolen Brabantia) bleek ook nog eens dat bol met dit type droogmolen de goedkoopste was. En gratis thuisbezorgd. Daar ga ik niet met de kinderwagen voor naar het dorp lopen. (Trouwens, ik zag dat al op de terugweg: droogmolen op de schouder en kinderwagen aan de hand of zo? Nee, dank je.)

Wat heeft dat met de koekjestrommel van Google te maken? Heel eenvoudig. Ik kwam spontaan overal droogmolens tegen op internet! Naast mijn Facebook-nieuwsoverzicht, op nieuwspagina's, eigenlijk overal waar ik mijn surfplank in de golven gooide, werd ik achtervolgd door droogmolens. Je zou er paranoïde van worden, zeg! Een droogmolen-complot! Ik heb genoeg aan 1 nieuwe, dank je, Google & co(okie).

En zo gaat dat steeds.

Zoek je een leuke jurk, word je gek van de jurken die overal opduiken. Zoek je een stofzuiger, slaat je eigen pc je met de huishoudelijke apparatuur om de oren.

Maar stiekem...

Stiekem vind ik het wel grappig. Die spontane droogmolen-invasie. Hier eentje om het af te leren. (Nee, dat is niet mijn tuin, noch mijn droogmolen of schone was.)

Die scène waarin die hand zo ineens omhoog komt...

Ken je dat? Ze zitten vaak in oude horrorfilms. Scènes waarin ineens een hand uit een graf omhoog steekt. Of dat er ineens een hand onder een bed uit komt en iemand bij zijn enkel grijpt of zo. Het idee is hetzelfde; er komt een klein lichaamsdeel van iets omhoog en daardoor weet je dat er nog iets heel anders aan vast hoort te zitten. Denk aan Jaws, en die rugvin. Komt het deuntje van Jaws alweer boven?

Nou.

Zo'n baby hebben wij dus...