Versies stapelen zich op...

Als ik grondig herschrijf, sla ik dat document altijd op als een nieuwe versie. Zo kan ik later nog een klein beetje terugvinden hoe het 'ontstond' -- en het is ook handig als ik hele stukken wil schrappen, voor als ik later toch nog besluit dat sommige delen wel bruikbaar zijn.

De verschillende versies van hoe-het-ook-gaat-heten (de titel gaat volgens mij nog aangepast worden, maar misschien ook niet) beginnen zich nu op te stapelen. En hoewel ik aanvankelijk dacht: wow, dat wordt een hoop werk, blijkt het nu mee te vallen.

Ik heb alleen werkelijk geen flauw benul hoeveel ik straks overhoud, want een groot deel kan er toch echt uit... maar ik zit ook stukken tussen te voegen, wat de inschatting nog moeilijker maakt. Nou ja: ik zie het vanzelf. Het lijkt in ieder geval sneller te gaan dan ik aanvankelijk had verwacht, maar schijn bedriegt nog wel eens...

Ik kan het niet laten...

... en dan volg ik De Regels van sai King ook nog eens niet helemaal op. Ik zit stukken tekst toe te voegen in mijn eerste boek. Terecht, denk ik, want het was vrij eenzijdig - er zit nu meer afwisseling in en ik hou wel van onheilspellende zinnetjes waarvan je pas echt snapt waar ze op slaan als je een heel stuk verder bent in het verhaal. Tot nu toe is het ook nog niet het grote hak- en zaagwerk; daar ben ik nog niet aan toe (het eerste deel valt wel mee, hier hoef ik nog geen hoofdpersonen te wissen zoals verderop wel het geval gaat zijn). Tot nu toe is het vooral toevoegen en kleine stukjes verbeteren of schrappen.
Tot nu toe ga ik lekker.

Maar ja, het is natuurlijk geen huiswerk maken he.

En dus gaat m'n Word-document zonder spellingcontrole (daar is het te groot voor, dat kan die arme Word al lang niet meer aan) weer dicht. En ga ik nu weer verder met waar ik mee verder MOET: Engels.

Stelopdracht LOI

Leuke huiswerkopdracht -- een verhaal schrijven!

Dit is een stelopdracht naar aanleiding van een fragment dat eveneens afkomstig is uit "The Human Element" van W. Somerset Maugham.
Carruthers is op bezoek bij Lady Betty Welldon-Burns, een vriendin die op Rhodos woont. Hij is al jaren verliefd op haar en vraagt haar bij elke gelegenheid ten huwelijk. Hij wordt echter steevast afgewezen. Tijdens zijn bezoek probeert hij bij haar heimwee naar Engeland op te wekken, met als doel haar als zijn vrouw daar weer mee naar terug te brengen.

[Carruthers] could not sleep. It was hot under his mosquito-net. He turned and tossed. Presently he thought he would go down to the little beach at the foot of the hill and bathe. It was not more than three minutes' walk. He put on his espadrilles and took a towel. The moon was full and he saw it shining on the sea through the olive-trees. But he was not alone to have thought that this radiant night would be lovely to bathe in, for just before he came out on to the beach sounds reached his ears. He muttered a little damn of vexation, some of Betty's servants were bathing, and he could not very well disturb them. The olive-trees came almost to the water's edge and undecided he stood in their shelter. He heard a voice that gave him a sudden start.
"Where's my towel?"
English. A woman waded out of the water and stood for a moment at its edge. From the darkness a man came forward with nothing but a towel round his loins. The woman was Betty.

(Mijn toevoeging/einde van het verhaal:)

Indecisive, Carruthers lingered in the shelter of the trees. He could hardly walk towards her – with her being naked and him practically in that same position, that would be embarrassing to both of them.

Then, just as he wanted to turn around and walk back to his searing hot room, he recognised the man with the towel. He formed an inwardly swear with his lips, without making any noise, and his eyes narrowed as he watched the chauffeur handing over his towel to Betty.

This could not be happening.

He didn’t want to watch them, but still – he couldn’t take his eyes off them either. He could not believe what he was seeing; Betty, Lady Betty, was kissing her chauffeur.

At least now he had an explanation for the chauffeur’s impudence, he thought, getting angrier every second.

Clearly, Betty wouldn’t want to marry him as long as she was in love with one of her servants. The lack of a good reason to turn his proposals down suddenly made perfectly good sense. Being Lady Betty, she couldn’t tell him about her secret love affair.

His rage, which had come very fast, suddenly left him when he heard the happy, confident and relaxed laughter of the couple. His anger was replaced by frustration, which, a few seconds later, changed into disappointment and regret. He was disappointed with himself, for not noticing the feelings Betty and the chauffeur had for each other. He regretted his own actions; should he have tried harder to conquer Betty’s heart?

Carruthers left the trees. He walked back to his room, heartbroken, humiliated, but with an answer. Finally, he had gotten an answer to his question of why she always refused his proposals. The next day he would return to England, never to ask for Lady Betty’s hand again. He had seen the love in her eyes, he had heard the happiness in her laugh. She would never love him the way she loved the man who had become so much more than just her servant.

Klunen, voordeurdeler en Bokma

Euhm...
.... euhm....

Zie dat maar eens te vertalen naar fatsoenlijk Engels. En andersom, met die rare Engelse uitdrukkingen en woorden naar het Nederlands, is het net zo erg...

Blij!

Ik ben vandaag dubbel blij. Niet alleen heb ik afgelopen weekend gehoord dat ik het behoorlijk goed heb gedaan bij de Pure Thrillers Award, ik heb ook nog eens vandaag weer twee boeken van Fontys verkocht. En dat ruimt lekker op terwijl ik er nog een klein beetje voor terugkrijg ook.

Da's dus fijn en daar word ik blij van ;)

Schoolopdracht

Hm... ik vind het leren van woordjes niet erg, ook het herhalen van de grammatica niet. Maar ik zit nu al een tijdje mijn opdracht (de helft ervan, die helft die ik alleen moet doen) uit te stellen waarmee ik een module af kan ronden. Ik heb er echt geen zin in, ook omdat het best pittig is.
Dus dat wordt gewoon één onderdeel per keer. Nu één dingetje maken, goed ervoor gaan zitten, muziekje erbij en dan morgen weer een dag. Niet alles tegelijk willen helpt nog wel eens om gewoon iets goed af te krijgen. Werkt meestal het beste zelfs. Dus ik ga weer lekker afvinken de komende dagen!

Longman

Longman dictionary of contemporary English - da's nog eens een mond vol! Maar ik ben nu al mega-fan, en dat terwijl ik er nu alleen nog maar doorheen zit te bladeren. Ik vind het fascinerend! Er staan kleurenafbeeldingen in om betekenissen duidelijker te maken - dat vind je dus écht niet in de Van Dale en zéker niet voor deze prijs! Aanvankelijk vond ik het toch redelijk duur (zo'n 35 euro) maar als je dan ziet wat je er voor krijgt!

Me happy. En dat ís géén goed Engels, maar wel hoe ik me voel :)