Voor even vereeuwigd op Vlieland

Vlieland? Ninja, je komt uit Brabant, je woont in Zuid-Holland, hoe kom je nu toch weer op Vlieland terecht? Nou ...

Op Vlieland kun je een rondrit maken met de Vliehors Expres. De naam zegt het al; de rit gaat over de Vliehors, een zandvlakte van 20 vierkante kilometer aan de westkant van Vlieland. Sinds 2003 rijdt de Vliehors Expres met speciale banden waarin gedichten zijn uitgesneden. De Vliehors Expres laat dus niet alleen een bandenspoor na in het zand van Vlieland, maar ook een spoor van gedichten. In februari hoorde ik dat er een gedichtenwedstrijd was uitgeschreven. Het idee om je gedicht in het zand gedrukt te zien staan sprak mij enorm aan - de woorden min of meer vereeuwigd in tekst, maar o zo vergankelijk. De zee, de wind, langslopende mensen en dieren, regen, alles heeft vrij spel. Uiteindelijk wordt het gedicht weer uitgewist natuurlijk, maar eerst is het goed leesbaar en trekt het de aandacht van iedereen die onder zijn of haar voeten ineens letters in het zand ziet staan. Gaaf, toch? Ja, dat vond ik dus ook. Ik verzon een gedicht, stuurde dat in, en wachtte af. Een tijd later zag ik dat er meer dan 800 inzendingen waren! Wat zal het winnende gedicht zijn, vroeg ik me af - want ik verwachtte natuurlijk niet dat het mijne gekozen zou worden ...

Op 1 april werd het op Facebook bekendgemaakt: er waren 2 winnende gedichten, waaronder die van mij!

Afgelopen dagen hebben Danny, ik en Elysa heerlijk vertoefd op Vlieland. Ons uitzicht vanuit de hotelkamer was super: 

En natuurlijk gingen we mee met de Vliehors Expres:

Mijn gedicht: 

Heen en weer rollen de golven, spel van natte zoen

Brekend schuim fluistert bevlogen; leef nu want nu wordt toen

En niet te vergeten, het andere gedicht dat won, van Ingrid den Hollander:

Overspoeld door gedachten, smachtend naar dit moment.

Een zee van ruimte, hier ben ik in mijn element.

Ga je naar Vlieland, maak dan zeker ook een rondrit met de Vliehors Expres. En vergeet niet naar de gedichtensporen te kijken! 

Werklust!

Ik word gek van mezelf, waar moet dit op lijken?

Waarom sta ik in godsnaam na tienen te strijken?

Te veel energie, dit is niet normaal meer

nog even dan doe ik dit – iedere keer?

Het leven is mooi, het kan echt niet op

geef mij maar een dweil en een emmer met sop

ben ik dan gelukkig – wat is dat voor flop!

Ga toch weg met dat wasgoed, ‘k wil voor de tv

maar nee, als ik zit dan ben ik niet tevree

En dan een uur later is ’t nog niet genoeg

ik ga nóg maar door, ik poets en ik zwoeg

met plezier nota bene, wat is er dan toch?

high kan ik niet zijn, hier hangt zelfs geen smog

Maar nu kap ik ermee

genoeg voor vandaag

tabee en adieu

en dan iets met ‘aag’

oja

daaaaag!

... maar wat is er dan leuk aan?

Natuurlijk zijn er momenten waarop het even wat minder leuk is om moeder te zijn. Van reflux (lees: "mondje" melk opboeren hebben wij nooit gehad, bij ons kwam gerust de complete voeding terug naar boven, oei wat hebben wij de eerste maanden een hoop "plezier" gehad van de hydrofieldoeken - onze "spuugdoekjes"!) tot woest gekrijs als je per ongeluk een knoop vastmaakt (Gij Zult Weten Dat Ge Een Dreumes Hebt) - het is echt niet altijd makkelijk, het is niet altijd rozengeur en appeltjeswangen.

Maar.

Soms ook wel.

Wat die kleine van mij kan uithalen:

- De glimlach-reflex. Glimlach naar haar en gegarandeerd dat zij terug lacht. Maar dan superschattig, want haar glimlach is altijd liever dan die van jou.

- Laatst zochten we een nieuw Barbapapa-boek, want wij waren wel een beetje uitgekeken op de 2 boekjes die we hadden. In de boekhandel vonden we de "Kleine dikke Barbapapa" (een dik boek met 12 verhalen erin). Wat krijg je dan, als je dat boek aan haar geeft? Eerst gaat ze direct zitten en bladeren. Dan, als we naar de kassa gaan, loopt ze dus door de boekwinkel, Barbapapa in haar handjes, pontificaal stappend en ondertussen zonder te stoppen: "Babapapa, babapapa, babapapa". Dan weet je dat je aankoop wel goed zit.

- Ze kruipt naast je op de bank, pakt je arm, steekt de hare erdoorheen en blijft zo zitten. Op de schattigheidsschaal is dat zo ongeveer een 11 als de schaal van 1 tot 10 loopt.

- Ze gaat niet zomaar op haar stoel zitten om te eten (ze heeft een klein stoeltje dat precies bij de salontafel past qua hoogte). Nee, ze neemt dan gerust haar "Buurman&Buurman"-pop mee (of allebei de buurmannen) en zet die eerst naast zich neer. In je eentje je koekje opeten is maar saai.

- De uitspraak van het woordje "opeten". Ze legt de klemtoon verkeerd en zegt dus "opéten!" - ineens klinkt dat woord veel liever.

- Nog zo'n leuk woord: mineola. Dat is dus een "lolala" (en varianten daarvan).

- Ze heeft zelf verzonnen dat het leuk is om achter de gordijnen te gaan staan als een soort spookje. En om dan weer tevoorschijn te komen, natuurlijk.

- Ze is gek op meehelpen. Ze geeft de was aan als ik die ophang (soms neemt ze die in beslag, meestal niet) en gooit propjes weg als je die aangeeft. Of als je die naast je neerlegt met de bedoeling om het later weg te gooien. Loop naar het aanrecht en ze komt achter je aan met een lege kom. Die laat je toch zeker niet leeg op tafel staan! Nu vindt ze opruimen nog leuk - handig! 

- Geef haar een lege wc-rol en ze maakt er een armband van. Geen idee hoe ze daarop is gekomen.

Ik vergeet een hele hoop. Maar nu heb ik luiercrisis. Er hangt hier een luchtje... 

Dreumesdrama's die alle moeders vast wel herkennen...

Een greep uit redenen waarom mijn dochter soms keihard krijsend (ze kan een concert van een rockband overstemmen, echt!) laat merken dat ze het Er Niet Mee Eens Is:

- Ze wil van de trap leren lopen. En dan moet je de leuning vasthouden. Dat ze daar nog niet bij kan, daar heeft ze geen boodschap aan.
- Ze wil naar de wc. Totdat je daar staat, dan wil ze niet meer. Totdat ze dan weer in de woonkamer staat, want dan... wil ze weer terug.
- Ze wil haar handen wassen als ze net al haar handen heeft gewassen en ik bezig ben met afwassen. Dat het niet zo handig is om uren achtereen je handen te wassen; daar heeft ze niets mee te maken.
- Ze wil spelen met de houten puzzel. Nee, toch niet. Ja, toch wel. Nee, toch niet. Ermee gooien is ook leuk!
- Ze wil kleuren met haar krijtjes. Enkele minuten later is het interessant om iets heel anders te gaan doen. Totdat ik de krijtjes opruim. Dan is het brullen, want die krijtjes moeten daar wel blijven liggen terwijl zij iets anders doet!
- Ze wil zélf haar broek aandoen. Ook de knoop! En als ik dat even vergeet, o, donder, bliksem, hel en verdoemenis.
- Ze wil zélf het klemmetje vastdoen van de gordel in de kinderstoel. O, wee als ik dat doe.
- In de wagen zitten is voor watjes. Ze wil lopen.
- Die sok die ik wil ophangen aan de waslijn, die wil zij nu net bij zich houden! Die is van haar!

Ah, de wonderlijke logica van de bijna 2-jarige dreumes :) Iedere dag feest!

Het Leed dat Woensdagmiddag heet

Er zijn van die dagen waarop ik een complete brain meltdown heb. Althans, dat zou je toch denken. Hoe kom ik er anders op om op woensdagmiddag met mijn stomme kop naar de AH te gaan om even groente te halen?

Nee, het is niet zo dat er op woensdagmiddag louter moeders door de supermarkt lopen. Dat is het probleem niet. Het probleem bevindt zich búiten de supermarkt.
Achter dranghekken.
Schreeuwend. Bedelend alsof hun leven ervan afhangt.
Ik heb het, jawel, over kinderen. Er is bij onze AH namelijk weer zo'n superfijne spaaractie waarbij je voor plaatjes van "lokale toppers" kunt sparen. En spaaracties, dat staat gelijk aan achter dranghekken schooiende kinderen. Oké, toen ik klein was, spaarden we ook flippo's, maar die zaten dan nog in een zak chips verstopt (wat niet alle oma's doorhadden, met alle dood-door-verstikking-door-flippo risico's van dien - vroeger was sparen toch spannender).

Goed, ik heb mijn leven weer gewaagd. En ik ben weer met kinderwagen, boodschappen en plaatjes de winkel uit gevlucht. Volgende keer weer gewoon naar de Jumbo, daar word je in ieder geval niet zo door blagen belaagd.

Het lijk in de badkamer

Ik heb een moord gepleegd. In stilte, want ik wilde de kleine niet wakker maken. Die had ik net in bed gelegd, namelijk, toen ik de indringer in mijn badkamer zag. Ik schrok bij de aanblik van deze vreemdeling, maar gillen is aan Ninja's niet besteed. Zeker niet met een bijna-slapende dreumes in de kamer ernaast. Dus klemde ik mijn kiezen op elkaar en keek ik om me heen, op zoek naar een wapen. Dat was snel gevonden. Het dakraam in de badkamer maken we altijd open en dicht met een stok, omdat we er anders niet bij kunnen. Dus ik greep die stok. Helaas was de stok vrij smal. Met een kleine handdoek om de punt gewikkeld en daar een washandje overheen getrokken, zodat ik een knuppelachtig wapen in mijn hand hield, ging ik op de indringer af. Genadeloos sloeg ik hem neer. Ik gaf er een klap achteraan toen de indringer stuiptrekkend voor me lag. Bijkomend voordeel van mijn improvisatie: het moordwapen maakte weinig lawaai.
Normaal ga ik ze, als ze wat groter zijn, te lijf met de stofzuiger (en ja, ik schakel ook gerust de hulp in van mijn man, want zo'n held ben ik niet). Maar nu moest ik snel zijn en geluidloos.
De spin is dood.
Arme sukkel, kies dan ook een ander huis uit om in rond te kriebelen met die acht griezelige poten van je.
Ik ben altijd maar blij dat ik in Nederland woon, en niet in een land waar ik van die enge vogelspinnen of zo kan tegenkomen. Brrrr.

Geen weer voor Ninja's

Het is warm. En als het zo warm is, kruip ik doorgaans weg in de veilige, niet-zo-warme leefomgeving waar ik me goed voel; mijn woonkamer dus.
Maar vandaag ging ik even naar Kruidvat.
Even lopen.
Kind in de wagen, parasolletje erbij, hop op pad met die handel.

Alles goed en wel. Ik reken af in de winkel en loop op m'n dooie gemak naar huis. Achter me loopt iemand met een rammelende sleutelbos. Iedere pas die die persoon maakt, hoor ik het gerinkel van die sleutelbos. In een donker bos in het holst van de nacht zou zoiets je de stuipen op het lijf jagen, maar het is midden op de dag en de zon kan bijna niet harder schijnen, dus is het hooguit een irritant geluid.
Thuis aangekomen wil ik mijn telefoon uit mijn tas halen (dat doe ik nu eenmaal altijd) - en dan zie ik dat mijn portemonnee niet meer in mijn tas zit.
Fuck.
Voorvakje gecheckt. Tas nogmaals gecheckt. Luiertas nagekeken, hoewel ik weet dat ik daar echt m'n portemonnee niet in heb gestopt. Tasje met boodschappen nagekeken (beter gezegd: op tafel leeggegooid). Niks. Geen portemonnee.
Fuck.
Wel breekt de sleutelhanger af die aan de rits zit van het vakje waar mijn portemonnee doorgaans in zit. Te hard aan getrokken, wellicht?
FUCK!
Mijn oververhitte hersenen draaien op dat moment op volle toeren en komen met de volgende informatie op de proppen:
- Die portemonnee moet je naast je tas hebben gestopt met je domme hoofd, dat is goed mogelijk.
- Het ding ligt waarschijnlijk nog in het Kruidvat.
- Erg veel contant geld zat er niet in, misschien iets meer dan tien euro. Da's geen ramp.
- Pinpas zit er wel in, maar ook dat overleef ik wel.
- Klotezooi, die portemonnee zélf was aardig duur.
- Misschien is-ie er onderweg op de een of ander manier uitgevallen.
- Dat onheilspellende gerinkel van die sleutelbos onderweg ook, weet je zeker dat je niet bent gerold?
- TERUG dus.

Welja. Terug. Hup, kind weer naar buiten (die vond dat niet erg) en in snelle wandelpas terug naar Kruidvat. Daar meteen gevraagd of er geen portemonnee was gevonden.
Nee, dat was niet zo.
FUCK, dacht ik. Blijkbaar sprak mijn gezicht dat uit.
Medewerkster keek mij nog eens aan. 'Maar u hebt er hier toch net mee afgerekend?'
Ik had bewondering voor haar geheugen. Maar ik ben ook zo iemand (rood haar, kinderwagen met parasolletje, waarschijnlijk een rode kop ook nog, want dat heb ik als ik in die hitte ga lopen, en als ik 'm niet kwijt ben een rode portemonnee) die je onthoudt.
Ja, ik had er net mee afgerekend.
Oké, ze ging eens even mee kijken. Of ik zeker wist dat-ie niet in mijn tas zat?
Nee. Ook niet in de luiertas, kijk. Maar -
Ineens schiet het beeld te binnen dat mij eerder niet te binnen wilde schieten. Dat ik iets in dat vakje aan de achterkant van mijn tas stop, waar ik normaal alleen een plastic tas in bewaar die ik altijd bij me heb voor als ik eens een boodschappentas vergeet mee te nemen naar de supermarkt of zo.
DAT STOMME VAKJE AAN DE ACHTERKANT!
Ja hoor, daar zat-ie in.
Was mijn hoofd eerder niet rood, dan was dat nu ongetwijfeld wel zo.

Deze hitte is niet goed voor mijn hoofd. En mijn volgende tas wordt er een met minder vakjes.