Toen ik zo oud was...

In de tijd van de Grieken werd er al geklaagd over "de jeugd van tegenwoordig". Dus da's niets nieuws. Ik denk dat er in die tijd ook regelmatig werd verzucht: "toen ik zo oud was..."

Tsja.

Ik zat vandaag in een blad te lezen dat voor ouders is bedoeld. Een ouder was aan het woord. De oudste telg was 13. Ik schrok toen ik in het interview las dat er nog niet over drugs en alcohol was gepraat in het gezin, want ze waren nog niet aan het puberen. Euhm... Pardon? Kijk ik nu te vaak naar Dr. Phil of die ouder te weinig?

Oké. Dan het andere uiterste.

Laatst zag ik op tv dat er in GB al programma's zijn om kinderen van 5 (nee, geen typfout, 5 jaar) te leren om te gaan met porno op internet. En andere dingen. Want kinderen die op internet zitten, komen dat soort zaken tegen. Leuke opmerking die werd gegeven; het jongetje dat een spreekbeurt ging houden over jonge poesjes en die daarover informatie ging Googlen...

Pfff. Toen ik 5 was bestond internet nog niet. Althans. Niet voor den gewone mensch. Als je niet wilde dat je kind met de verkeerde beelden in aanraking kwam, zette je gewoon de tv uit. (En die kon ook weer aan.) De Playboy lag ergens hoog in de winkel. (Waren er toen geen ouders bij wie zo'n blad thuis lag?) En natuurlijk was alcohol een ver-van-mijn-kind-show... Nou ja, nee dus. Ik hoorde op de basisschool ook de verhalen van grote broer van iemand waarbij iets in het drankje was gestopt. (Wat ik heb onthouden, want dat maakte blijkbaar indruk.)

Zijn sommige ouders zo naïef? Willen ze het niet weten? Denken ze nu écht dat het aan "deze tijd" ligt? (Onzin! Dat is vooral heel erg jezelf voor de gek houden.)

Gelukkig is die kleine van mij nog écht klein. Dat zoekt voorlopig nog geen informatie over poesjes op internet, alcohol en drugs etc zijn nog écht een "daar-zijn-we-nog-niet-aan-toe" show en over "toen ik zo oud was" hoef ik voorlopig niet na te denken. (Ik kan het me niet herinneren, wat er in mijn leven gebeurde toen ik zo oud was als zij.) Maar in vredesnaam, laat ik hopen nooit zo'n naïeve muts te worden die denkt dat "haar kind" daar nog niet mee bezig is.

Bikkel Baby

Toch is het best sneu, die wandelingetjes naar het consultatiebureau. Iedere keer als je daar als baby komt, word je geprikt en gepord. (Nou ja, behalve de eerste keer bij de hoortest dan, dat is niet zo erg.) Ik vind het in ieder geval sneu: als baby word je in een koude houten bak gelegd om te worden gemeten, daarna in een nog veel koudere metalen weegschaal om te worden gewogen, en dan komt het ergste nog: in ieder been een spuit.

Gelukkig is Elysa een kleine bikkel. Gisteren kreeg ze haar eerste vaccinaties - en dat het allemaal in een spuit past, zeg! Spuit 1: DKTP, Hib, en HepB, en in spuit 2 zat Pneu. En ik hoor het je denken; kamawattes? Nou, dit dus:

Het is een ware ziektecocktail, maar onze bikkelbaby kan daar natuurlijk wel tegen. Gisteren heeft ze lekker bij mij liggen slapen, dat vooral. 's Avonds had ze verhoging, dus dat werd het eerste paracetamolletje van haar leven, maar dat was wel effectief: ze is nu weer een blije baby. Maar over een maand mag ze weer. Arm ding...

Grootmoeders Ui

Sommige tips van (groot)moeders stammen nog uit de oertijd. En zelfs als dat niet zo is... dan is dat vaak wel zo. Nou zitten daar ook dingen tussen die wel degelijk "werken". Zo kun je bloedvlekken echt verwijderen met zout. En het werkt om over je buik te wrijven als je buikpijn hebt (of over de buik van je baby als de baby krampjes heeft).

Lang heb ik me afgevraagd of De Ui zou werken, of dat dat simpelweg weer zo'n bakerpraatje was. Gisteren (of eigenlijk vannacht) nam ik de proef op de som. Elysa was benauwd van het slijm. Manlief had ook een verstopte neus. Baby's ademen eigenlijk vooral door hun neus, dus ik wilde wel wat proberen om het voor haar wat makkelijker te maken. En met De Ui zou Danny wellicht ook meeprofiteren. Dus ik midden in de nacht naar de keuken om een stel uien te villen en in stukjes te hakken. Net niet huilend (ha! dit keer won ik het van de ui!) ging ik weer naar boven, met m'n schaaltje met in stukjes gesneden ui. Schaaltje werd naast het bed neergezet... En het werkt. Het werkt écht. Ik werd die ui-geur wel helemaal zat, maar 's ochtends had Elysa dus totaal nergens meer last van. (En ook Danny's neus zat niet meer verstopt.) Toegegeven, dampo ruikt een stuk lekkerder. Maar dat kun je niet bij een baby van 6 weken gebruiken. Ik beveel het denk ik ook niet aan om dit middeltje lang te gebruiken, want dan gaat de kamer zo uiig ruiken (een beetje alsof iemand een stel gigantische zweetsokken heeft opgehangen). Maar dit is dus geen bakerpraatje! Grootmoeders Ui doet het prima! 

BOM

Ik heb er nooit lang over nagedacht. Als ik moeder werd, wilde ik er zijn voor mijn kindje. Die mogelijkheid had ik ook (sterker nog: het was voordeliger om te stoppen met werken, want probeer met een postNL-salaris maar eens kinderopvang te betalen). Niet veel vrouwen hebben die keuze. Trouwens, niet veel vrouwen zouden tegenwoordig nog kiezen om fulltime moeder te zijn.

Had ik vorige week niet gezegd dat ik me soms, tijdens mijn zwangerschap, bijna minder vrouwelijk voelde? Nou, er is nog zoiets. Als Bewust Ouderwetse Moeder, kortweg BOM (o wat zijn we weer creatief vandaag) ben je eigenlijk een beetje dom, toch? Je carrière staat stil (nou heb ik 1 voordeel: ik volg een thuisstudie en dat kan ik gewoon blijven doen). Je wordt afhankelijk van je partner (dat is immers degene die het geld verdient). En er zijn vast nog meer argumenten om de BOM onderuit te halen. Je zou je, als fulltime moeder, gaan schamen. Bijna.

Je kunt het natuurlijk als luxe zien, als je als BOM door het leven kunt gaan. En in zekere zin is dat ook zo. Aan de andere kant is het ook luxe om de mogelijkheid te hebben om door te kunnen gaan met werken. Voor beide mogelijkheden is wel wat te zeggen. Ik heb nog een hbo-studie (thuisstudie) die ik gewoon blijf doen en ik schrijf natuurlijk ook nog, dus ik zit zeker niet te niksen als Elysa ligt te slapen (los van het huishouden, want ik heb geen schoonmaakster in dienst en ook de kaboutertjes doen hier niet veel). En ik geniet. Ik hoef niet te kolven, ik kan borstvoeding geven als dat Elysa uitkomt en ik kan gaan spieken hoe ze ligt te slapen (meestal met allebei de armpjes naast haar, alsof iemand "handen omhoog of ik schiet" heeft geroepen) als dat mij uitkomt. Als ze de hele dag getroost moet worden, heb ik daar de tijd voor. Stress bestaat eigenlijk niet. Ik snap het wel, dat de ándere BOMers tegen mij zeiden, toen ik bekendmaakte dat ik stopte met werken en dat ik fulltime moeder zou worden: "Geniet er maar lekker van." Want eigenlijk heb ik gewoon heel veel mazzel. Ik kán ervan genieten. Iedere dag, met volle teugen.

Wat een bevalling!

Vaak grap ik dat ik geen "echte" vrouw ben. Als je immers over zwangerschap en bevallingen leest, kom je van alles tegen. Zwangerschapskwaaltjes, bijvoorbeeld. Bij mij was het lijstje "kwaaltjes" wel heel kort: in de eerste weken was ik veel misselijk, maar daar wist ik mee om te gaan, waardoor ik mijn eten eigenlijk altijd binnenhield. Ik at gewoon vaker kleine hoeveelheden. En helemaal in het begin waren er natuurlijk de krampen (erg fijn als je op de fiets de post aan het rondbrengen bent).

Na een maand of 3 nam die misselijkheid wel af. Pas helemaal aan het eind van mijn zwangerschap hield ik wat vocht vast, maar veel drinken en blijven bewegen (zo goed als dat gaat) helpt, zodat ik gewoon mijn schoenen aan kon blijven doen. Alleen mijn ringen wilden niet meer om m'n vingers (en nu eigenlijk nog steeds niet, blijkbaar duurt dat even voordat dat weer terug is in oude staat).

Maar waar werd ik voor gewaarschuwd? Wacht maar, zeiden een hoop mensen, die nesteldrang komt nog wel. (Nee hoor.) Wacht maar, de huilbuien komen nog wel. (Welke huilbuien?) En, heb je al vreetbuien/trek in rare dingen? (Behalve nachtelijke broodjes kaas tegen de misselijkheid en een voorkeur voor frikandellen speciaal - maar dat had ik altijd al - niet. Vreetbuien heb ik niet gehad.) Wacht maar, je gaat vast tig keer per dag de kleertjes bekijken. (Nope.) Ach, maar zorg er wel voor dat je Rennies in huis hebt, want dat ga je vast nodig hebben! (Ik kan niet zeggen dat ik last heb gehad van brandend maagzuur.)

Tijdens mijn zwangerschap heb ik 0 paracetamol ingenomen, 0 Rennies, 0 andere medicijnen. (Foliumzuur tel ik niet mee uiteraard.) Een voorbeeldige zwangerschap, dus? Misschien. Maar je gaat bijna aan jezelf twijfelen, of je toch wel "vrouwelijk" genoeg bent, als je al die artikelen leest en ervaringen hoort van anderen.

Aan het eind van de zwangerschap werd het helemaal erg. Ik voelde me prima, maar ik kreeg constant te horen "succes met de laatste loodjes". Alsjeblieft, zeg. Wélke laatste loodjes? Behalve dat ik m'n veters niet meer op een normale manier kon strikken (en dat ik moeilijk moest doen om een sok aan te krijgen) had ik dus echt nergens last van.

Nee, dan de bevalling zelf. Ik heb geen voorweeën gehad (waar ik veel over had gehoord). Ja, misschien die ene, op zaterdagavond op weg naar huis in de auto, toen ik zowat door de autostoel zakte van de pijn in m'n onderrug. Die nacht kwamen de eerste beetjes van de slijmprop los. Maar dan kan het nog makkelijk dagen duren, dus ik heb de zondag erna heerlijk op de bank zitten gamen zonder nog ergens last van te hebben. Die zondagavond, rond half 10, kwam er dan een wee. En, o wee, dat zette dus meteen door. Om 1 uur die nacht was de verloskundige er, die meteen kon blijven, om 2 over 4 werd Elysa geboren.

Succes met de laatste loodjes? Nou, die eerste waren een heel stuk zwaarder! De kraamzorg wist het leuk samen te vatten: je gaat kerngezond een bevalling in en komt er als een wrak weer uit. Ja, dat klopt wel ongeveer. Wat een bevalling zeg, zo'n bevalling! En wat wordt nog wel eens voor het gemak weggelaten? Nou, bijvoorbeeld dat knippen niet prettig is en het hechten daarna al helemaal niet. En dat je de dagen na je bevalling het idee hebt (althans, dat had ik) dat je achterwerk vier keer zo dik is geworden. Dat de verloskundige vraagt of je het wilt zien, ergens tussen een paar weeën door. (Daar had ik nou geen behoefte aan, ik had genoeg aan het beeld van "de ontplofte egel" dat ergens in een of ander boek stond - was het Kluun? Geen idee...) Dat je tussen de weeën door in slaap kunt vallen (en in mijn geval droom je dan dat je met Mario muntjes verzamelt; dat krijg je ervan als je voor je bevalling Mario hebt zitten spelen!). Dat je bijna gegarandeerd poept tijdens je bevalling. Daar is haast geen ontkomen aan. Dat de persweeën amper pijn doen (ik voelde er amper iets van, maar misschien maakte ik gewoon veel endorfine aan), maar de weeën ervóór, die je tegen moet houden omdat je nog niet mag persen, veel erger zijn. Dat je erachter komt dat een kiai helemaal niet zo moeilijk is (voor de karateka's onder ons). Dat thuisbevallen prima kan bevallen, dat het je bovendien nog eens een autoreis, parkeerellende (nou ja 's nachts zal dat wel meevallen), een terugrit (ja met die beurse kont dus) en zelfs geld (nooit over nagedacht totdat de verloskundige dat naderhand zei) bespaart. O ja, en wat ook niemand vertelt, is dat je na je bevalling heel blij bent dat je een douche hebt. Want die wc... nou. Die sloeg ik de eerste dagen maar even over.

Heb ik alles zo'n beetje opgenoemd? Ik denk het wel. Iedere bevalling is anders, net zoals iedere zwangerschap anders is. En iedere baby is ook anders. Maar die van ons is natuurlijk wél het allerliefste!

Elysa Yliana Paap, geb. op 24 februari om 04.02

Al het ritselen komt van boven

Drie klemmen.
Gif op vier plekken - en verschillende soorten gif, ook nog eens.
Eerste vermoedens: na de zomer, toen er een muis ineens dood in huis lag. Zie ook deze blogpost uit oktober: Muizenissen
Melding gemeente: ergens in december, als ik me niet vergis.
Huidige stand van zaken:

Het gevoel dat we worden uitgelachen vanaf het gipsplaten plafond boven ons hoofd. Nachtelijke verbouwingen bij Hotel Huismuis. Geluiden van trippelende pootjes, rondschuivend materiaal, vallende dingen. Als ik geluidsopnames nodig had om een film over een in huis levende demon op te nemen, hoefde ik niet veel moeite te doen. Maar onze demon is klein, zit bijzonder goed verschanst en maakt zich ongetwijfeld op om de muizenkinderbijslag aan te vragen. Is hij/zij alleen? Vast niet.
Let dus maar goed op, als er hier over korte tijd beschuit met muisjes wordt aangeboden...
Als ik niet hoogzwanger was geweest, had ik dat plafond in de slaapkamer eruit gesloopt. Rigoureus? Drastic times call for drastic measures, my friend...

Voor het oprapen

De regen sloeg luid tegen de ramen.

Hij zuchtte diep. Wat was dat nou voor eerste zin? Alsof een lezer het spannend vond dat er regen viel. Nee, dat was niks. Hij drukte zijn vinger op backspace, wachtte totdat de cursor weer keurig op een leeg scherm knipperde en zuchtte opnieuw.

Door de muur heen klonken de scheldwoorden van de buurman. Even luisterde hij ernaar. De buurvrouw gilde terug en slaakte een kreet. Een doffe bons volgde. Zo te horen hadden ze weer eens slaande ruzie.

Waarom kon hij nu nooit eens iets fatsoenlijks verzinnen? Hij trommelde met zijn vingers op het bureaublad, rustte met zijn kin op zijn andere hand en trachtte wanhopig om die Ene Beginzin te bedenken. Die moest stáán. Die moest er zijn. Die moest de lezer het verhaal in trekken.

Op straat remde iemand uit volle macht. Afwezig leunde hij achterover in zijn stoel om een blik naar buiten te werpen. Een automobilist deed zijn raampje naar beneden, zodat hij een fietser de huid vol kon schelden. Toen de fietser, een man die zo groot was dat hij zijn stuur achterstevoren had gemonteerd, omdat hij anders constant met zijn knieën ertegenaan zou slaan, aanstalten maakte om af te stappen, reed de automobilist snel door. Schijtluis.

Hij keek weer naar zijn scherm. Daar stond de cursor nog steeds aan het begin van het lege document.

Achttien falende beginzinnen later ging de telefoon. Zacht mopperend nam hij op. Zijn zus vroeg hem of hij hun moeder had gezien, de laatste tijd. Nee, dat had hij niet. Had hij dan iets gehoord? Nee, ook niet. Hij hing weer op nadat hij haar had verzekerd om meteen iets te laten weten als hij iets van moeder zou horen.

Terug achter de computer voelde hij zich ellendig.

Wanneer zou hij eens een keer inspiratie krijgen?