Gedichtje!

Dromen

gesloten oogjes

glimlach op kleine lippen

handjes op mijn huid

moegestreden na

ontdekkingstocht zonder eind

alles wil je zien

maanlicht schittert als

je veilig tegen mij aan

morgendroom ontdekt

Hardleers

Visite!

Kijk, dat is altijd leuk. Dat is gezellig, om er maar eens een oer-Hollandse term bij te gooien. En dat is het ook. Leuk, gezellig, lekker kletsen met koffie of thee en natuurlijk de koekjestrommel op tafel.

Maar... ook de reden dat je eigenlijk altijd je huishouden op orde moet hebben, natuurlijk.

Je kent dat wel. Heb je net die stapel vouw- en strijkgoed op de eettafel gegooid, staat de Maxi Cosi nog middenin de woonkamer, liggen de lege verpakkingen nog op tafel, op de bank het half uitgezochte stapeltje papier met folders en woordenboeken ertussen, afstandsbedieningen en controllers en batterijen overal en nergens, babyspeelgoed verspreid door de ruimte, het aanrecht vol omdat je niet meer wist of de vaatwasser nu schoon of vies was (als je voorspoelt is het verschil soms moeilijk te zien) en een wasmand middenin de keuken omdat je net een was buiten had gehangen - en dan komt er onverwachts visite.

Dat zeg ik.

Je kent dat wel.

In je hoofd is dat dan ongeveer dit:

Terwijl het in werkelijkheid best meevalt. Maar toch. Dat gevoel van "shit!" en "hoe doen die mensen dat toch die altijd alles keurig netjes schoon en opgeruimd hebben!".

Nou, het kan altijd erger. Je kunt bijvoorbeeld een geit los in je woonkamer laten rondlopen. En aan die logica valt niet te tornen!

Ik ga eens even opruimen, geloof ik... 

Last

Kort verhaal, geschreven naar aanleiding van de derde opdracht van de Schrijftalent Challenge van Jolanda Pikkaart.

Last

‘Idioot!’ Irma grist de kaasschaaf uit zijn handen. ‘Kun je dan helemaal niks!’

Johan slaat zijn blik neer. Hij schuift zijn bord naar haar toe. ‘Sorry.’

‘Je bent erger dan een kleuter, pa!’ Met korte, ferme halen schaaft ze plakken kaas. De oranje randjes laat ze zitten. Ze kwakt de kaas op zijn boterham. ‘Als je zo doorgaat, ga je naar het tehuis.’

‘Sorry,’ zegt Johan nog eens, heel zacht. Zijn handen trillen als hij zijn brood snijdt. Tot drie keer toe schuift zijn mes weg vanonder zijn onwillige vingers.

‘Schiet op. Ik moet zo weg.’

‘Ik ruim wel af,’ zegt hij.

‘Dat kun je niet. Dan laat je weer een bord vallen.’ Irma vraagt niet of hij meer wil eten dan die ene boterham. Ze haalt alles van tafel, behalve zijn bord en zijn kom lauw geworden thee.

‘Irma…’ Hij steekt een hand naar haar uit en kijkt in de donkere ogen van zijn dochter. Ze blijft naast de tafel staan. Vroeger had hij vaak gedacht dat ze zo op haar moeder leek. Een vergelijking die hij niet meer wil maken. Haar moeder was altijd zachtaardig gebleven. Als hij Irma aankijkt, is het alsof hij naar een kwade geest kijkt.

‘Wat?’

‘Ik vind het niet erg. Om naar het bejaardenhuis te gaan.’

‘Doe even normaal.’ Ze trekt zich los. Enkele minuten later is ze verdwenen.

Johan blijft stil zitten. Hij kijkt naar zijn boterham met kaas, half opgegeten. Tijdens het snijden is de kaas van de helft van de stukjes gevallen. Als hij zijn thee wil pakken, weigeren zijn vingers opnieuw dienst. Hij tikt tegen het oortje aan en stoot zo de kom omver. Lauwe thee stroomt over de tafel, over zijn bord, verder, over de rand, op zijn broek. Als hij de vlek ziet die zich in zijn kruis vormt, flitst een schrikbeeld door zijn gedachten: hoe hij in zijn eigen huis zal zitten, over een paar jaar, in zijn eigen vieze broek, omdat Irma dan nog maar één keer per dag kan komen. Het zal hem nu een hoop tijd kosten om een schone broek aan te trekken, maar het gaat nog. En hij kan nog zelf naar de wc. Maar hoe zal dat over een maand zijn?

Is dit hoe hij eindigt?

‘Nee,’ zegt hij hardop. Hij staat op en schuifelt door de kamer. In de hoek staat zijn computer. Met twee kromme vingers typt hij de zoekopdracht in. Hij mag dan oud en versleten zijn, met zijn hersenen is niets mis. Nog niet, denkt hij grimmig.

Misschien, als hij in een bejaardenhuis woont, misschien kan hij dan weer van zijn dochter gaan houden.

Misschien.

Koekje erbij?

Google is watching you. We weten het allemaal. Maar hoe ver de koekjeswaakhond gaat met het in de gaten houden van je surfgedrag op de digitale golven van de wereldwijde zee, blijkt pas als je...

Euhm.

Eigenlijk blijkt dat iedere dag wel, om eerlijk te zijn.

Neem nou onze laatste zoektocht. Het is heel huishoudelijk en suffig: ik had namelijk een nieuwe droogmolen nodig. Hoe graag ik ook de oude had behouden (die is nog van mijn opa geweest) ik kon de was er zowat zonder knijpers aan ophangen, want de lijn plakte. En dat was met geen sopje te verhelpen. (Ik hoor je denken: span dan een nieuwe lijn - maar heb je dat wel eens gedaan? Gekkenwerk, en na twee jaar kun je weer opnieuw beginnen.) Afijn. Ik het wereldwijdeweb op. Want waar koop je een droogmolen? Bij bol, natuurlijk! Waar anders? Blokker of zo? Ja, kan ook, maar het kwam eigenlijk wel goed uit. Na een korte zoektocht (lees: Google, droogmolen Brabantia) bleek ook nog eens dat bol met dit type droogmolen de goedkoopste was. En gratis thuisbezorgd. Daar ga ik niet met de kinderwagen voor naar het dorp lopen. (Trouwens, ik zag dat al op de terugweg: droogmolen op de schouder en kinderwagen aan de hand of zo? Nee, dank je.)

Wat heeft dat met de koekjestrommel van Google te maken? Heel eenvoudig. Ik kwam spontaan overal droogmolens tegen op internet! Naast mijn Facebook-nieuwsoverzicht, op nieuwspagina's, eigenlijk overal waar ik mijn surfplank in de golven gooide, werd ik achtervolgd door droogmolens. Je zou er paranoïde van worden, zeg! Een droogmolen-complot! Ik heb genoeg aan 1 nieuwe, dank je, Google & co(okie).

En zo gaat dat steeds.

Zoek je een leuke jurk, word je gek van de jurken die overal opduiken. Zoek je een stofzuiger, slaat je eigen pc je met de huishoudelijke apparatuur om de oren.

Maar stiekem...

Stiekem vind ik het wel grappig. Die spontane droogmolen-invasie. Hier eentje om het af te leren. (Nee, dat is niet mijn tuin, noch mijn droogmolen of schone was.)

Die scène waarin die hand zo ineens omhoog komt...

Ken je dat? Ze zitten vaak in oude horrorfilms. Scènes waarin ineens een hand uit een graf omhoog steekt. Of dat er ineens een hand onder een bed uit komt en iemand bij zijn enkel grijpt of zo. Het idee is hetzelfde; er komt een klein lichaamsdeel van iets omhoog en daardoor weet je dat er nog iets heel anders aan vast hoort te zitten. Denk aan Jaws, en die rugvin. Komt het deuntje van Jaws alweer boven?

Nou.

Zo'n baby hebben wij dus...

Bizar, zo'n baby

Een baby is zo'n ding dat huilt en poept en lacht als jij je kop stoot en "au" roept. Althans. Dat is zo'n beetje het beeld dat redelijk overheersend is als je weinig met baby's te maken hebt gehad. O, ja, en ze spugen altijd als je ze boven je hoofd houdt, en wel recht in je gezicht. (Een weetje dat gevoed werd door tientallen homevideo's die je vaak op televisie voorbij zag komen.)

Maar dan krijg je zelf een baby (en wat een bevalling is dat, zeg) en dan kom je ergens achter: namelijk dat geen enkele baby standaard is. Die van mij in ieder geval niet. Zo zijn er van die dingen...

• In de kinderwagen / auto valt de baby gegarandeerd in slaap.
  Yeah, right. Niet die van mij. Vergeet het maar. Als Elysa in de kinderwagen ligt, gaat ze om zich heen kijken. Veel te veel te zien!
• Er komt een beetje spuug omhoog na het drinken.
  Allemachtig, zeg. Niemand zegt tijdens je zwangerschap iets over reflux! Gelukkig is dat inmiddels een heel stuk minder, maar als wij moesten proberen om die kleine te laten boeren, dan zorgden we er wel voor dat we een hydrofieldoek op onze schouder hadden liggen. En die lagen ook in de box. En in het bedje. En eigenlijk overal waar de baby was. Spuugdoekje? Ja, om het restje van haar mond te vegen nadat de plas melkspuug ergens anders terecht was gekomen. Zoals gezegd, inmiddels is het minder. Bijna over, zelfs. Maar dat zijn zo van die dingen waar niemand je voor waarschuwt. En dan ben ik nog blij dat we niet het allerergste hadden, want er zijn ook baby's die aan projectielbraken doen. Ja, dat klinkt zoals het is. Niet fijn. Dan kun je echt naar de kinderarts voor medicijnen.
• 's Nachts huilt een baby alles bij elkaar.
  Over de eerste twee maanden zal ik niet veel zeggen. Maar ik kan je verzekeren dat als je een baby hebt die last heeft van maagzuur, dat ze dan niet graag wil liggen.
  Maar: nu zijn we wat verder. Na de laatste voeding gaat die kleine in haar bedje, wij in het onze, en iedereen slaapt heerlijk. Mij hoor je niet klagen ;) Je kunt maar gezegend zijn met een negatief vooroordeel dat niet blijkt te kloppen. (Ze moet nog tandjes krijgen... dus wat dat betreft...)
• Poep van een baby stinkt een uur in de wind.
  Nou, nee. Waarschijnlijk zal er wel e.e.a. veranderen als de jonge mevrouw straks kennis gaat maken met vast voedsel, maar voorlopig heb ik nog niet gedacht "had ik nu maar een knijper in de buurt".
• Hier is een schema...
  Naar de hel met schema's. (Nou ja. Met de meeste dan.) Nu weet ik wel dat ons kind een klein hoofdje heeft, hoor. Dat wisten we al toen ze nog in de buik zat (mochten we voor extra echo's naar het ziekenhuis) en ook nu is het kleiner dan dat van een gemiddelde kaaskop (mochten we voor een extra onderzoek - je raadt het al - naar het ziekenhuis). Niks aan de hand. Ik heb ook geen groot hoofd. Mijn man ook niet. Je wordt er gestoord van, van die schema's. Ik snap dat ze bij het consultatiebureau graag kijken hoe je kind het doet, maar kom óp, zeg. Kijk ook eens naar het kind en niet alleen naar de schema's.
• Kinderen slapen veel.
  Ja, die kleine van ons slaapt 's nachts. En nu toevallig even. Maar ik heb ook dagen dat ze amper slaapt overdag. Is dat slecht? Welnee. Dat haalt ze dan de dag erna weer in. Dat kind volgt haar eigen ritme.

Dus: baby's. Iedere baby is anders. (En die van mij is natuurlijk nét een beetje leuker en liever dan de rest ;) ) Toch kijk je raar als je 's ochtends je kind uit bed gaat halen en je haar dan dwars tegen het voeteneind aan vindt. Of als je in de box kijkt en mevrouw ligt dan op haar knietjes te slapen, met de kont in de lucht. Of als je ziet dat die duim vóór het mondje is blijven hangen, in plaats van erin. Je kunt van alles bedenken, maar niets is zo gek als wat je kind zelf bedenkt. Best bizar, zo'n baby. Zeker als het er een is met de genen van mij en mijn man. Dat kan dan natuurlijk ook niet anders... 

Toen ik zo oud was...

In de tijd van de Grieken werd er al geklaagd over "de jeugd van tegenwoordig". Dus da's niets nieuws. Ik denk dat er in die tijd ook regelmatig werd verzucht: "toen ik zo oud was..."

Tsja.

Ik zat vandaag in een blad te lezen dat voor ouders is bedoeld. Een ouder was aan het woord. De oudste telg was 13. Ik schrok toen ik in het interview las dat er nog niet over drugs en alcohol was gepraat in het gezin, want ze waren nog niet aan het puberen. Euhm... Pardon? Kijk ik nu te vaak naar Dr. Phil of die ouder te weinig?

Oké. Dan het andere uiterste.

Laatst zag ik op tv dat er in GB al programma's zijn om kinderen van 5 (nee, geen typfout, 5 jaar) te leren om te gaan met porno op internet. En andere dingen. Want kinderen die op internet zitten, komen dat soort zaken tegen. Leuke opmerking die werd gegeven; het jongetje dat een spreekbeurt ging houden over jonge poesjes en die daarover informatie ging Googlen...

Pfff. Toen ik 5 was bestond internet nog niet. Althans. Niet voor den gewone mensch. Als je niet wilde dat je kind met de verkeerde beelden in aanraking kwam, zette je gewoon de tv uit. (En die kon ook weer aan.) De Playboy lag ergens hoog in de winkel. (Waren er toen geen ouders bij wie zo'n blad thuis lag?) En natuurlijk was alcohol een ver-van-mijn-kind-show... Nou ja, nee dus. Ik hoorde op de basisschool ook de verhalen van grote broer van iemand waarbij iets in het drankje was gestopt. (Wat ik heb onthouden, want dat maakte blijkbaar indruk.)

Zijn sommige ouders zo naïef? Willen ze het niet weten? Denken ze nu écht dat het aan "deze tijd" ligt? (Onzin! Dat is vooral heel erg jezelf voor de gek houden.)

Gelukkig is die kleine van mij nog écht klein. Dat zoekt voorlopig nog geen informatie over poesjes op internet, alcohol en drugs etc zijn nog écht een "daar-zijn-we-nog-niet-aan-toe" show en over "toen ik zo oud was" hoef ik voorlopig niet na te denken. (Ik kan het me niet herinneren, wat er in mijn leven gebeurde toen ik zo oud was als zij.) Maar in vredesnaam, laat ik hopen nooit zo'n naïeve muts te worden die denkt dat "haar kind" daar nog niet mee bezig is.